Dit jaar zat ik op Sinterklaasmiddag weer bij de dokter. Dit keer met een hoestend en benauwd Sethje. Seth is al weken niet fit. Vanaf de dag dat Sinterklaas in Gouda aanmeerde, is Seth aan het kwakkelen met zijn temperatuur en aan het tobben met zijn gezondheid. Anderhalve week geleden nog zat ik met hem een lange ochtend op de SEH in Dordrecht vanwege aanhoudende koorts en ontregelde epilepsie. Met een antibioticumkuurtje kon hij toen weer naar huis. Maar dat kuurtje kon niet verhinderen dat Seths longen steeds moeilijker zijn gaan doen. En ja: gisteren sprak de dokter dan ook de woorden ‘pseudokroep en rommel in de linkerlong’ uit. We wilden Seth wel erg graag mee naar huis. Want al een week waren de andere kids druk geweest met het maken van de mooiste surprises en de leukste gedichten. Dat wilden we niet graag laten bederven door een ziekenhuisopname. Nét aan mocht Seth dan toch mee naar huis. Met een Prednisonstootje en een nieuwe, sterkere antibioticumkuur.
Redelijk gaar heeft Seth plezier beleefd aan het cadeaupapier om zijn cadeautje heen. Om daarna snel naar bed te gaan, waarna wij als gezin rustig verder konden genieten.
Vandaag was Seth zó moe. Drie keer viel hij overdag in slaap. Vanavond heeft hij flink en ontroostbaar gehuild. Waarschijnlijk een mix van teveel ongewone dingen, keelpijn en malaise door de extra pillen. We hopen dat de medicijnen aanslaan en we een opname kunnen voorkomen. En vragen of jullie voor hem willen bidden.
Even afleiding vandaag; lekker wandelen met de warme wagendeken.
