Geen bericht is goed bericht, is een bekende uitspraak. En dat geldt hier ook meestal wel, al kan blogstilte ook wel eens betekenen dat we simpelweg de tijd niet vinden om weer eens te schrijven hoe het met ons en Seth in het bijzonder gaat.
Sinds de zomervakantie is er veel tijd en aandacht gaan zitten in de overgang van Judith van de basisschool naar het voortgezet onderwijs. Wat we al langer vermoeden, kwam nu bij haar talen echt openbaar: een flink probleem met spelling en automatiseren. Toch dyslexie. Eind deze maand weten we het officieel, dan volgt er uitslag van een dyslexieonderzoek, maar wij twijfelen niet meer… hier is extra ondersteuning (eerst door ons) nodig!
Ondertussen bouwden we bij Seth af met één van zijn medicijnen tegen epilepsie (hij had zes middelen, waardoor er zo’n cocktail aan medicijnen was ontstaan, dat je je kon afvragen of elk middel afzonderlijk zijn werk nog kon doen). We hadden de kinderen al gewaarschuwd: pas op, Seth kan moe of humeurig hiervan worden. Maar wat viel het ondanks de waarschuwing tegen! Seth lachte niet meer, speelde amper, huilde, had een frustratietolerantie van niks… Pas toen de zes weken die de afbouw duurde voorbij waren en we de neuroloog telefonisch spraken, kregen we de verklaring van dit soms slopende gedrag: dit medicijn had een antidepressieve werking! Seth heeft dus een ‘terugval’ gehad, zoals ik dat in mijn werk ken van mensen die een behoorlijke tijd aan de medicijnen tegen depressie hebben gezeten. De ontwenningsverschijnselen lijken in dezelfde mate op een depressie. En ja hoor, anderhalve week na de afbouw kregen we ons gezellige mannetje weer terug! Met tegenzin zijn we gestart met de afbouw van het tweede medicijn, bang voor de ontwenningsverschijnselen hiervan. Maar wat valt dat mee, nauwelijks merken we hier wat van. Of het moet de lichte uitslag zijn op zijn gezichtje. Gelukkig is de epilepsie niet erger geworden door de afbouw; blijkbaar zijn de resterende medicijnen voldoende om rust te bieden.
Vorige week heeft Seth flink griep gehad. Dat vroeg even wat extra alert zijn door ons. Moet je je voorstellen dat je misselijk bent, veertien keer moet spugen in een nacht en je kunt niet rechtop gaan zitten om je spuug/gal ergens te laten. Dat betekende dus dat Leendert en ik een nachtje moesten waken, helpen met spugen, om te voorkomen dat braaksel in zijn longen komt. Na een week was Seth weer opgeknapt, voelbaar lichter en konden we met wat extra vernevelen ook zijn luchtwegen gezond houden.
En nu bereiden we ons voor op Sinterklaas… Eerlijk gezegd: Seth heeft geen benul. De intocht is te druk voor hem en hebben we vermeden. Hij snapt niet waarom hij met een zwarte veeg op zijn wang en neus naar huis werd gestuurd vanuit het kdc (vond het ook niet erg overigens), maar vond de lampjes voor op zijn rolstoelwielen mooi (kadootje van de Zwarte Piet, ofwel de juffen). Hij heeft zeker lol om de vrolijke liedjes die hij hoort. En kruidnoten in heet water oplossen, dat levert weer een heerlijk hapje op!
