 |
| Op de foto voor ons themahuisje (1001-nacht) met Pardoes. |
Villa Pardoes beloofde een week met elkaar om ‘alles te kunnen vergeten’. We kwamen moe aan, heel moe. Een week vol afspraken (24-uurs EEG, kijkonderzoek van Bartimeus, voor de achtste keer naar de schoenen- en spalkenleverancier i.v.m. aangepaste schoenen, een drukke werkweek, etc.) ging vooraf aan de vakantie. Vrijdagmiddag direct uit school zijn we met een afgeladen bus vol spullen vertrokken. Seth schakelde gelukkig goed, de kinderen moesten nog een hele nacht slapen voor ze op zaterdag dan toch naar de Efteling konden; maar toen beten we toch echt het spits af met de achtbaan Joris en de draak! Daarna konden Leendert en ik alles aan …
 |
| Fonteintjes spuiten op de maat van de muziek: Seth vond het prachtig in de Efteling! |
Gelukkig was een gratis toegang tot de Efteling op alle dagen niet het enige dat er te doen was. We bezochten een bakkerij en bakten zelf broodjes, mochten huifbedrijden (www.huifbedrijdendevosjes.nl), zwemmen in een whirlpool in Villa Pardoes zelf, zeepkettingen maken, voorgelezen worden door een verhalenverteller. Verder was er een dubbele kast vol verkleedkleren (ja, ook de volwassenen hadden keuze uit verkleedkleren), was er een avond gereserveerd voor papa’s en zoons om te spelen met radiografisch bestuurbare wagens, hebben we gewandeld in de Loonse en Drunense duinen, en gefietst met een rolstoelbakfiets. Mooi aan het verblijf bij Villa Pardoes zijn de vrijwilligers die de hele dag aanwezig zijn, en allerlei regelzaken voor je uit handen nemen. Samen met sponsors uit de omgeving zorgden zijn ook voor een buffet op de eerste avond, en later in de week een ontbijt en een pannenkoekenbuffet.
 |
| Genieten in de whirlpool ... |
In de Villa verbleven tijdens deze week zes gezinnen. Een beetje lastig vonden we in het begin dat Seth het enige kind was in een rolstoel. Ook de kinderen hadden gehoopt niet wéér anders te zijn met dit broertje. Maar na een paar goede nachten, gezamenlijk eten met de andere gezinnen, beter kennismaken over en weer, en ziekenhuiservaringen herkennen raakte dat gevoel naar de achtergrond. De andere gezinnen zagen na enkele dagen niet meer het spastische kind dat niet tegen prikkels kon, maar zagen ook dat hij zo blij kan zijn van voorlezen, zo kan lachen om muziek; hij werd voor hen ook opeens het gewone kind dat geniet van een beetje positieve aandacht.
We hebben genoten! En hoewel een medewerkster van Villa Pardoes aangaf dat ‘iedereen altijd afgedraaid van de week naar huis gaat’, zijn wij heerlijk bijgetankt. Zegt dat iets over ons leven?! We willen allemaal het liefst terug.
